De Week van het Nederlands zit erop. Traditiegetrouw houden we aan de start halt bij De Taalstaat op NPO Radio 1. Nog helemaal fris en monter vertelden Maud Vanhauwaert en Roan Kasanmonadi over hun ambassadeurschap en wat ze tijdens dé Week der weken allemaal zouden doen. Aan het einde van hun tournee door de Lage Landen mocht Roan aanschuiven aan tafel bij Compagnie Merckpoel op VRT Radio 1. Heb je hun passages gemist of wil je ze herbeluisteren? Dat kan hier. Bovendien hebben we als toetje een pakkende ode van Maud aan haar dierbare medeambassadeur Roan. Geschreven en gebracht zoals alleen Maud dat kan.
Maud en Roan bij Ronald Giphart in De Taalstaat
Traditiegetrouw trappen de ambassadeurs de Week van het Nederlands officieel af bij De Taalstaat op NPO Radio 1. Daar praten ze over wat de Week voor hen in petto heeft. En uiteraard gaat het ook over hun eigen relatie met en liefde voor taal. “Ik snuffel graag aan woorden”, wist Maud Vanhauwaert te vertellen aan presentator Ronald Giphart.
Roan over poëzie en psychiatrie bij Linde Merckpoel
“Taal heeft een invloed op hoe je je voelt, en hoe je je voelt beïnvloedt dan weer je taal. Het is als psychiater ook een uitdaging om samen met je patiënt te zoeken naar de juiste taal, de juiste woorden voor iemands gevoelens”, vertelde Roan Kasanmonadi, die naast dichter en danser ook psychiater is. De ambassadeurs sluiten de Week van het Nederlands elk jaar af op het Taalfeest. Daar mocht Roan aanschuiven bij het gezelschap van Linde Merckpoel tijdens een live-uitzending van het VRT Radio 1-programma Compagnie Merckpoel.
Mauds pakkende ode aan Roan
Maanden geleden kozen we twee ambassadeurs, één Vlaamse en één Nederlandse talige maker van wie we vinden dat zij het jaarthema van de Week belichamen. Wat veel mensen niet weten, is dat de twee ambassadeurs elkaar vaak niet op voorhand kennen. Dat wij hen in mei voor het eerst samenzetten bij De Taalstaat en dat we elk jaar hopen dat ze het goed met elkaar kunnen vinden. En elk jaar werkt dat!
Ook dit jaar zagen we iets moois bloeien. Elke keer als Maud en Roan dezelfde ruimte betraden, dan gebeurde er iets. Noem het gunfactor, noem het inspiratie, noem het liefdevol respect. Wij noemen het ook weleens magie. Wat het precies is kunnen wij niet omschrijven, maar gelukkig hebben we Maud Vanhauwaert, die dat wel kan. Deze prachtige ode schreef ze voor haar medeambassadeur, Roan.